Ήταν τότε αλήθεια. Τώρα είναι ψέμα... ένα μεγάλο ψέμα. [...] Ήταν μια μεγάλη αλήθεια, που δεν αλήθεψε ποτέ. (σ. 21)
Μαυροφόρεσα από τότε. [...] Με ρώτησε ο άντρας μου
- Γιατί φορείς μαύρα; Του αποκρίθηκα
- Μ'αρέσει αυτό το φόρεμα. Μου πάει.
Μα σα χάρισα όλα μου τα φορέματα [...] και έραψα ένα ταγιέρ μαύρο για να βγαίνω στο δρόμο, όταν βγήκα με μαύρο καπέλο και μαύρα γάντια, όταν έραψα μαύρο πρωινό φόρεμα και αγόρασα μαύρες βρούτσες, κι έδεσα μαύρα όλα τα αγαπημένα μου βιβλία και τις πέτσινες τσάντες μου, με ρώτησε μια μέρα ο άντρας μου [...] του αποκρίθηκα λαφριά: -Φόρεσα μαύρα για να μην έχω τον μπελά να ταιριάζω χρώματα.
Βάσταξαν λίγο καιρό οι παρατηρήσεις του. Ώσπου συνήθισε ή ξέχασε, ή κατάλαβε. Δεν ξέρω. Εγώ δεν ξανάβαλα ποτέ χρώμα. (σσ. 488-89)
- Δε θέλετε να δείτε τον Freud;
- Προς τι;
- Είναι καλός ψυχολόγος, ίσως σα δώσει λίγη ησυχία.
-Γιατί; Αγαπώ την ταραχή μου.
- Υποφέρετε όμως.
- Τι σημαίνει; Δε ζητώ ησυχία. (σσ. 733-34)
Η νοσταλγία δεν είναι πια αυτό που ήταν, ούτε και οι έρωτες.
[αποσπάσματα από τον τελευταίο τόμο του Αρχείου Π.Σ. Δέλτα, Αναμνήσεις 1940, Αθήνα 2007. Για μένα από τα ομορφότερα κείμενα της νεοελληνικής λογοτεχνίας στην ανισότητά του. Τους Μυριβήληδες και τους Τερζάκηδες σας τους χαρίζω].
1 comments:
κοιτάξτε: εφλέρταρα, τ' ομολογώ, λίγο με τον τελευταίο τόμο της δέλτα: αλλά με πλάκωσε η μαυρίλα της. [ίσως όμως να πρέπει να το ξανασκεφτώ, μιάς και τόσο τον αγαπήσατε.]
όσο γιά τον μυριβήλη: η προεφηβική ανάγνωσή μου του 'βασίλη του αρβανίτη' [λανθάνων ομοερωτισμός;] είναι αξέχαστη - αλλά δεν προτίθεμαι να τον ξαναεπισκεφτώ [γιά τους προφανείς λόγους]
αλλ' ο τερζάκης: ωραίο το καλοκαίρι των 15 χρόνων με την 'ιζαμπώ', σημαντικό κατόρθωμα, νομίζω, το σεμνό βιβλίο του γιά την τραγωδία [εδώ να δείτε πόσους σας χαρίζω εγώ! :-)], όσο γιά τα δοκίμια/χρονογραφήματά του... γιά ξαναδείτε τα, παρακαλώ, πριν τον στείλετε ντιπ στην πυρά... :-)
Post a Comment