Η άνοιξη δεν είναι εποχή λιτότητας

Μ΄έχει χτυπήσει το έαρ
δε φοράω μάρτη
κάνει ψόφο
(η λιβιδώ καραδοκεί)
πότε θα'ρθει το θέρος (γμτ, κάθε χρόνο τα ίδια γράφω)
διαβάζω το εκπληκτικό παραλήρημα της Πέννυς (Δέλτα) όταν στα 70κάτι της αναθυμόταν τον Ίωνα (σκοτωμένο δυο δεκαετίες), τα θυμάται όλα, τα ξαναζεί, κι όταν τελείωσε τη συγγραφή (χίλιες χειρόγραφες σελίδες) πήρε δηλητήριο. Κι αυτήν τη φορά πέθανε. Και στην ταφὀπλακά της γράφει μόνο: ΣΙΩΠΗ.
Τι άλλα?
Στην Αθήνα όλοι παραληρούν.
Το DNA μας αποδεικνύει ότι είμεθα έθνος ανάδελφον (το είδα στην τηλεόραση, άρα υπάρχει)
Ο Άνθιμος μας αποκαλεί πόρνους (Τσούλα είναι τίτλος ευγενίας, λέει η φίλη μου Β.) -να φτιάξουμε τ-σερτ το καλοκαίρι και να κυκλοφορούμε (ΕΙΜΑΙ ΠΟΡΝΟΣ/Η)?
Οι κόρες της Μοσχολιού σφάζονταν για το παλατάκι της μάνας τους (μπορείτε να αναπνεύσετε τώρα, τα βρήκανε)
Έχουμε γεμίσει φρη πρες έντυπα -αν τα διαβάζεις, νομίζεις πως η Αθήνα είναι ένα είδος μεταμοντέρνας Σανγκριλά -και μετά βλέπεις το Χόξτον και το λοιπό λαϊφστάιλ (να μη σώσω -ειλικρινά, μπροστά σε όλο αυτό το μεγαλείο, λ.χ. τους χρυσούς σκούφους του Αθηνοράματος, επιλέγω μόνο εστιατόρια που σερβίρουν σε λαδόκολλα, πχ. τα Άγραφα. Δεν θέλω τρούφα, μπαλσάμικο με εσάνς από τσαπέλες βιολογικής καλλιέργειας και σταμνάγκαθο. Έλεος)
Σώστε το Μεταξουργείο, μην το κάνετε σαν το Γκάζι και τον Ψυρρή, μην γυρίσετε σήριαλ εκεί, μην κάνετε φωτογράφιση μόδας, μη σερβίρετε σταμνάγκαθο (επαναλαμβάνομαι, σόρρυ).
Αυτά τα παραληρηματικά για σήμερα. Υπόσχομαι, εάν βγει αύριο ο ήλιος θα τις κόψω τις γκρίνιες.
Σας αγαπώ (τα τετράγωνα των αστέρων επιστρέφουν, το διασταύρωσα)


(κλείστε τα μάτια. το καλοκαίρι έρχεται. Θα ξεπλένουμε τ΄αλάτια έξω και μετά θα κοιμόμαστε για μεσημέρι [απόγευμα] κι ο ήλιος θα μπαίνει απ΄τις γρίλλιες. Μμμμμ)