Για τη Λένα Πλάτωνος

Τη Λένα Πλάτωνος την πρωτάκουσα στη Λιλιπούπολη όταν ήμουν στο δημοτικό. Όχι ότι κατάλαβα πολλά πράγματα, αλλά η Ρόζα Ροζαλία ήταν το αγαπημένο μου κομμάτι, το τραγουδούσα συνέχεια (έκανα και λάθη, την ροζ οπάλινη λατέρνα την έλεγα ροζοπάλινη). Μετά στο γυμνάσιο σταμάτησα ν'ακούω ελληνική μουσική, πέρασαν χρόνια και κάπως (ειλικρινά δεν ξέρω πώς) πήγαμε το 87 με τον μακαρίτη πλέον Κωνσταντίνο στο Λυκαβηττό σε μια διήμερη συναυλία. Εγώ ήθελα να πάω την πρώτη μέρα με την Πλάτωνος, εκείνος τη δεύτερη με τις Τρύπες. Εκείνη την μέρα η Λένα έπαιξε τον Καρυωτάκη και λίγο από Γκάλοπ νομίζω. Από τότε την αγαπώ φανατικά και την ακολουθώ πιστά. Είναι μια ποιήτρια πολύ δυνατή και ζωντανή, σε χτυπάει σαν το μπάσο στο στήθος, τα λέει όλα απλά και περιεκτικά, και χωρίς να το καταλάβεις σ'έχει διαλύσει με την αλήθεια της.

Ὀταν αποφοίτησα διάλεξα δυο στίχους της να συνοδεύουν το κείμενο που έγραψα για το λέυκωμα της χρονιάς:
Πρωινά προσευχών σε προαύλια
χωρίς την αγάπη ή την οργή του θεού
πολλά ερωτικά ραντεβού
σχίζεται το χάρτί μόνο του
αγοράζεις μετά σελοτέηπ
και το κολλάς.

Το 90 πέρασα μια χρονιά φρίκη, χαμένος κι εγώ, χαμένη κι η χρονιά. Η Πλάτωνος μόνο με κράταγε. Άκουγα και ξανάκουγα την Αναλύζα από το Σπάσιμο των Πάγων:
Κι όμως
όλοι καποτε κλάψαμε
Μπροστά ή πίσω
Ο καιρός είναι γλυκός
Και τα φυτά ποτίζονται
Κι εσύ λες
"έτσι δεν υποφέρω αλλά δε ζω¨

Έγραφα ποιήματα και οι στίχοι της τρύπωναν μέσα τους, οι ανάπηροι λοστοί της έγιναν ανάπηροι μοχλοί, αλλά την αισθανόμουν σα μακρινή φίλη κι έλεγα δεν θα την πειράξει. Η Καντέντσα της είναι το ωραιότερο ερωτικό τραγούδι (έτσι κι εγώ την πάτησα και χωρίς να σε γνωρίζω, τώρα σ΄αγαπώ), οι Εμιγκρέδες της Ρουμανίας μιλούσαν το 80 για πράγματα που οι άλλοι ανακάλυψαν στα τέλη του 90, το Μια Άσκηση Φυσικής Άλυτη τώρα νομίζω καταλαβαίνουμε πόσο τρομακτικά εύστοχο ήταν (στα όρθια / στα γρήγορα / φτηνά ρεστοράν / η μασέλα ακριβείας διαμελίζει κάτι σημαντικό από μας), η Αίθουσα αναμονής μιλούσε για τους άστεγους το 85 όταν τα τραγούδια μιλούσαν για τα παϊδάκια στη Βάρη.
Και τόσα ακόμη, δε θέλω να καταντήσω μελό.
Με αφορμή λοιπόν τη συνέντευξη στο Lifo και το νέο της τραγούδι (Σ'αγάπησα, συγκλονιστικό και σπαρακτικό και η φωνή της κάπως γερασμένη, αλλά αήτητη) και βέβαια το λινκ που μου'στειλε το φωτοσπαθο (η Λένα στην Πρόβα της Λιλάντας Λυκιαρδοπούλου με την Πασπαλά να τραγουδάει ακόμη με το βιμπράτο της σοπράνο φρέσκια τότε από τη Νέα Υόρκη - μην το χάσετε, σας παρακαλώ) ήθελα να καταθέσω την αγάπη μου, έστω κι έτσι αμήχανα και άτσαλα.