Έτσι γράφει η Μάρθα Φρόυντ σε μια καρτ ποστάλ το 1910 κι είναι σαν ποίημα (Μαίνεται. Δηλαδή η θάλασσα). Έχω μια ιδιαίτερη σχέση με τα γερμανικά: είναι η μόνη γλώσσα που διάλεξα εγώ να μάθω. Ήμουν στα 11, άκουσα τη Νένα να τραγουδάει το Nur Geträumt (ich bin so allein / ich will bei Dir sein) κι αποφάσισα να μάθω γερμανικά. Μέτά ταξίδεψα στη Γερμανία, πιο μετά έζησα εκεί, ερωτεύτηκα, έκανα μαλακίες, έκανα φίλους και τώρα ταξιδεύω εκεί συχνά κι αισθάνομαι σαν στο σπίτι μου - κι ας είναι αλλού το σπίτι μου (το πού μου διαφέυγει, αλλά κάπου θα είναι, δεν μπορεί). Όταν μιλάω γερμανικά, αισθάνομαι όμορφα, η γλώσσα μου φαίνεται γλυκιά και τρυφερή (σαν τη Νένα), καθόλου glamorous - το αντίθετο, σαν ένας πολυαγαπημένος μας φίλος, λιγάκι slacker, χωρίς το παραμικρό γούστο, που ωστόσο είναι πιστός και σταθερός και που τον αγαπάμε βαθιά. Αυτά, και καλή μας εβδομάδα.
Ferienflirt/Intimdusche/Morgenlatte/Rampensau - μια μικρή λιτανεία
1 comments:
u ve got mail!
Post a Comment