Νάμαστε πάλι εδώ, αρχές Δεκεμβρίου, με τα Χριστούγεννα να πλησιάζουν (απειλητικά? ελπιδοφόρα? αδιάφορα?) και πάλι όλες οι προσδοκίες να συγκεντρώνονται, η μελαγχολία (αυτή, η παλιά μου φίλη) να έρχεται προς το μέρος μέρος μου και ειλικρινά δεν την ξορκίζουν ούτε τα πολύχρωμα λαμπιόνια, ούτε το πάνω κάτω στην Όξφορντ στρητ, ούτε οι σοκολάτες με τ'αμύγδαλα καραμελωμένα σε αλμυρό βούτυρο. Μιλάω βέβαια προσωπικά, δε γενικεύω. Βρίσκομαι πάλι σε μια φάση που είχα αφήσει πίσω μου για κάποια χρόνια, να μαζεύω χαρτιά, να ψάχνω τρόπους να πακετάρω τον εαυτό μου καταλλήλως για τον Brave New World (και η Λενίνα λείπει για διακοπές στο Μαϊάμι, εάν δεν απατώμαι)... Worst case scenario: από τον Σεπτέμβριο και πάλι στη νομαδική ζωή, από αίτηση σε αίτηση κι από campus σε campus. Και οι (κουτσουρεμένες πλέον) διακοπές μου στην Αθήνα τι να μου κάνουν? Αχ. Σαν το βαθύ αχ της Αλκμήνης στον Αμφιτρύωνα του Κλάιστ, κι αχ στην αρχή των τραγουδιών το αχ είναι γραμμένο. Θα περάσουν κι αυτά τα μελοδραματικά. Θα βγω έξω, θα καταναλώσω και θα καταναλαθώ (one hopes) και φτου κι απ'την αρχή.
2 comments:
mwro mou? ola 8a pane kala, de 8a tous perasei. prwton. kai an tous perasei, what comes is better than what came before (katantia, kanw quote cat power).
deuteron, kleinw eisitiria gia 8eatro, athens estw kai koutsouremena 8a perasoume super
telos, an exeis bare8ei auti ti gamati sokolata pou perigrafeis, mporeis na tin steileis kata NW8 meria? 8a sou imoun ypoxrei!
(ta leme apo til! - se agapw poly!)
αυτές οι διακοπές στη ελλάδα μερικές φορές έρχονται σαν καρφί.
ναι είσαι καλά, φιλιά κι απο μένα!
Post a Comment